LTE, UMTS (3G) ve HSDPA (3.5G)’nin evriminde bir sonraki adımdır. Doğru bir şekilde 4G olarak adlandırılan tek kablosuz ağ teknolojisidir. Bazı operatörler yüksek hızlı HSDPA+ ağlarını 4G olarak pazarlayabilir, ancak bu teknik olarak doğru değildir.
LTE’nin halihazırda kullanılan kablosuz mobil radyo teknolojilerine göre getirdiği bazı iyileştirmeler arasında daha iyi spektral verimlilik, daha düşük maliyetler, daha yüksek aktarım hızları, gelişmiş hizmetler vb. yer almaktadır.
LTE ağları, ABD’de AT&T, Sprint ve Verizon gibi operatörler tarafından yaygın olarak kullanılmaktadır. Avrupa’da ise bu ağ standardı o kadar yaygın değildir ve kapsama alanı sınırlıdır.
Teorik olarak, LTE ağları kablosuz veri indirme hızlarında 300 Mbps’ye kadar ve yükleme hızlarında 75 Mbps’ye kadar hız sağlamalıdır.
Başlangıçta LTE, yalnızca veri trafiğini taşımak için kullanılan IP tabanlı bir kablosuz sistem olarak tasarlanmıştı. Şebeke operatörlerinin, eş zamanlı 2G/3G ağları üzerinden veya VoIP kullanarak ses iletişimi sağlaması bekleniyordu. Ancak, yaygın talep üzerine, LTE üzerinden ses trafiğini iletmek için standartlaştırılmış bir sistem olan LTE Üzerinden Ses (VoLTE) geliştirildi. Şu anda, LTE Üzerinden Ses (VoLTE) hizmetinin kullanılabilirliği, operatörün uygulamasına bağlıdır.
Ne yazık ki, LTE’nin mevcut uygulamaları farklı ülkelerde farklı frekans bantları kullanıyor ve bu da birlikte çalışabilirlik sorununa yol açıyor. Dünya genelindeki LTE ağlarının bir veya birkaç farklı ağ bandı kullandığı görülebilir, örneğin:
Bant 1, 2100MHz (Japonya, Filipinler, Güney Kore);
Bant 3, 1800MHz (Avustralya, Belçika, Finlandiya, Almanya, Hong Kong, Macaristan, İtalya, Singapur, Slovenya, Slovakya, Güney Kore, Birleşik Arap Emirlikleri, İngiltere)
Bant 4, 1700MHz (Amerika Birleşik Devletleri’nde AT&T)
Bant 7, 2600MHz (Avusturya, Brezilya, Kanada, Finlandiya, Almanya, Hong Kong, Rusya, Singapur, İsveç, İsviçre)
Bant 17, 700MHz (Amerika Birleşik Devletleri ve Kanada’da AT&T ve Verizon)
Telekomünikasyonda, uzun vadeli evrim ( LTE ), hücresel mobil cihazlar ve veri terminalleri için kablosuz geniş bant iletişimi standardıdır. “Geçiş” 4G teknolojisi olarak kabul edilir ve bu nedenle 3G’nin bir üst adımı olarak 3.95G olarak da anılır.
LTE, 2G GSM / EDGE ve 3G UMTS / HSPA standartlarına dayanmaktadır. Farklı bir radyo arayüzü ve çekirdek ağ iyileştirmeleri kullanarak bu standartların kapasitesini ve hızını artırır. LTE, hem GSM/UMTS ağlarına hem de CDMA2000 ağlarına sahip operatörler için yükseltme yoludur . LTE’nin yerini, resmi olarak “gerçek” bir 4G teknolojisi olarak tanımlanan ve ayrıca “LTE+” olarak da adlandırılan LTE Advanced almıştır.
Terminoloji
Standart, 3GPP (3. Nesil Ortaklık Projesi) tarafından geliştirilmiştir ve Release 8 belge serisinde belirtilmiştir; Release 9’da ise küçük iyileştirmeler açıklanmıştır. LTE ayrıca 3.95G olarak da adlandırılır ve 4G LTE ve Gelişmiş 4G olarak pazarlanmıştır; ancak orijinal sürüm, 3GPP Release 8 ve 9 belge serisinde LTE Advanced için belirtilen 4G kablosuz hizmetinin teknik kriterlerini karşılamamıştır. Gereksinimler, ITU-R kuruluşu tarafından IMT Advanced spesifikasyonunda ortaya konmuştur; ancak, piyasa baskısı ve WiMAX, Gelişmiş Yüksek Hızlı Paket Erişimi ve LTE’nin orijinal 3G teknolojilerine getirdiği önemli gelişmeler nedeniyle, ITU-R daha sonra LTE ve yukarıda belirtilen teknolojilerin 4G teknolojileri olarak adlandırılabileceğine karar vermiştir. LTE Advanced standardı, IMT-Advanced olarak kabul edilmek için ITU-R gereksinimlerini resmen karşılamaktadır. LTE Advanced ve WiMAX-Advanced’i mevcut 4G teknolojilerinden ayırt etmek için ITU, ikincisini “Gerçek 4G” olarak tanımladı.
