Sıvı kristal ekran (LCD), düşük güç tüketimi ve iyi görüntü kalitesi nedeniyle cep telefonlarında en yaygın ekran türüdür. Genellikle doğrudan güneş ışığı altında bile kolayca okunabilirler.
LCD ekranda görüntülenen resmin en küçük öğesi pikseldir. Her piksel normalde iki şeffaf elektrot ve iki polarize filtre arasında hizalanmış bir molekül katmanından oluşur.
LCD ekran türlerinden bazıları STN, TFT ve TFD’dir. İlki olan STN, düşük maliyet ve düşük güç tüketimi sunar, ancak görüntü kalitesi düşüktür. TFT ise daha yüksek görüntü kalitesi ve tepki süresi sunar, ancak ekranları daha pahalıdır ve daha fazla güç gerektirir.
LCD ekranların diğer üç türü ise geçirgen, yansıtıcı veya yarı yansıtıcıdır. Geçirgen ekranlar düşük veya orta ortam ışığında daha iyi görüntü kalitesi sunarken, yansıtıcı ekranlar parlak ortam ışığında en iyi performansı gösterir. Yarı yansıtıcı ekranlar ise her ikisinin de en iyi özelliklerini bir araya getirir.
Sıvı kristal ekran(İngilizce: Liquid Crystal Display), elektrikle kutuplanan sıvının ışığı tek fazlı geçirmesi ve önüne eklenen bir kutuplanma filtresi ile gözle görülebilmesi ilkesine dayanan bir görüntü teknolojisidir. Sıvı kristal ekranlar, düşük enerji tüketimleri ile eskiden kullanılan vakumlu floresan ekranların yerini almıştır.
Başlangıçta tek renkli ve çok düşük çözünürlüklü olan sıvı kristal ekranlar; hesap makineleri, saatler, cep telefonları vb. basit görüntüleme işlerinde kullanılmıştır. Nokta matrisli (İngilizce: Dot matrix) yüksek çözünürlüklü ve renkli sürümlerinin ortaya çıkması bu ürünlerin kullanımını yaygınlaştırmıştır.
Az yer kaplamaları, düşük enerji tüketimleri ve katot ışınlı tüplere kıyasla yok denecek kadar az radyasyon yayımları nedeni ile bilgisayar ekranları ve televizyon cihazlarında yoğun olarak kullanılmaktadır. Eskiden tazeleme hızları yavaş olan bu ekranlar hızlı görüntü değişiminde gölgelenme (ghosting) sorunu yaşamaktaydı. Teknolojinin ilerlemesi ile 1 milisaniye (ms) civarına kadar inen piksel hızı, bu sorunu ortadan kaldırmıştır.
